Napšašowanje »witśe«, wuslědki 1931–1940 wót 2046.
| 1931 | we ẜchyknej ßwȯjej kẜchaßnoſcżi ṅejo tak hoblazony był ako jadna wȯt nich. Żož pak Bog tu tẜchawu togo pȯla, kenž żinßa jo a witſche do pjaza ße chyſchijo, tak hobleka, kak ẇele wėzy waß, wy mało wėṙeze? Togodla ṅederbiſcho ße ſtaraſch a groniſch: Zo tu draſtwu? Hoglėdajſcho te leluje na polu, kak roſtu, wȯni ṅeżėłaju daniž ṅepſchėdu. Ja żeju pak wam, až daniž Salomon we ẜchyknej ßwȯjej kẜchaßnoſcżi ṅejo tak hoblazony był ako jadna wȯt nich. Żož pak Bog tu tẜchawu togo pȯla, kenž żinßa jo a witſche do pjaza ße chyſchijo, tak hobleka, kak ẇele wėzy waß, wy mało wėṙeze? Togodla ṅederbiſcho ße ſtaraſch a groniſch: Zo bużomy jėſcż, abo zo bużomy piſch, abo ſ’ zym bużomy ße hoblekaſch? Sa ẜchyknym tym ſtoje te tataṅe; pſcheto waẜch |
DSB-HIST teschnar-ten-knes-jo-moj-pastyr |
||
| 1932 | pißmo tak zeſto wam pſchiwołajo: „ten złoẇek jo we ßwȯjom žyẇeṅu kaž ta tẜchawa, kaž ten kwėtk, kȯtryž żinßa roſcżo a witſche wȯtßezony ẜeſkṅo. Naẜcho žyẇeṅe jo kaž ten dym, my ſajżomy ab lėz my pẜchejz leſcheli.“ How nahuknij: „Zo było lėtach ẜchyken ṅežywy a ſapalony ſa tymi grėẜchnymi, ſchėłnymi luẜchtami! Tam pla tych rowow, tam na kjarchoḃe nahuknijſcho, zož to ßwėte pißmo tak zeſto wam pſchiwołajo: „ten złoẇek jo we ßwȯjom žyẇeṅu kaž ta tẜchawa, kaž ten kwėtk, kȯtryž żinßa roſcżo a witſche wȯtßezony ẜeſkṅo. Naẜcho žyẇeṅe jo kaž ten dym, my ſajżomy ab lėz my pẜchejz leſcheli.“ How nahuknij: „Zo było wȯno pomozy tomu złoẇekoju, gab wȯn tež ten zeły ßwėt dobunuł, ẜchkȯdował pak na ßwȯjej duẜchy? Abo zo mȯžo złoẇek daſch, |
DSB-HIST teschnar-ten-knes-jo-moj-pastyr |
||
| 1933 | , ſwarnuj a hoplewaj naß pſched hogom a ẜchykneju ẜchkódu a tẜchachotu. Pſchichyl ẜchyknym tužnym, chórym a mrějuzym twóju bogatu gnadu, aby witſche žajtẜcha naẜche huſta buli półne chwalby a my powědali, kaku dobroſch ty nam ßy zynił na ſchěle a duẜchy. Wódaj mě, Kněžo kótruž ßy nade mnu zynił. Gaž něto moje złonki k měru ße lanu, ga ſtup ty, mój lubẜchy paſtyŕ, ku mńo, ſwarnuj a hoplewaj naß pſched hogom a ẜchykneju ẜchkódu a tẜchachotu. Pſchichyl ẜchyknym tužnym, chórym a mrějuzym twóju bogatu gnadu, aby witſche žajtẜcha naẜche huſta buli półne chwalby a my powědali, kaku dobroſch ty nam ßy zynił na ſchěle a duẜchy. Wódaj mě, Kněžo, źož ńejßom teb́e źinßa ſ zełeju hutẜchobu ßłužył, a ńeſachyſch mě wót twojogo hobliza. Daj mě we tom nowem tyźeńu nowu luboſcź |
DSB-HIST tesnar-nowe-sserbske-modlitwy |
||
| 1934 | do naß, aby my ẜchykne, ſtare a młode, ſchicho a měrńe ſpali ako kuŕetka pód kſchidłoma twojeje gnady. Hubuź naß gaž witſche ße ßwita a daj nam ẜchyknym wjaßołu hutẜchobu, kenž jo gotowa, teb́e, nejlubẜchy humožnik, žajtẜcha chwalobne a zěkowne kjarliže ſpiwaſch! do ſpańa ẜche ſtaroſcźi a daj huḿelknuſch ẜchyknomu tužnemu pẜchaẜchańu teje duẜche; daj hußnuſch ẜchyknym ſemſkim myßlam. Pſchiź ty něto ſe ſbóžnym měrom do naß, aby my ẜchykne, ſtare a młode, ſchicho a měrńe ſpali ako kuŕetka pód kſchidłoma twojeje gnady. Hubuź naß gaž witſche ße ßwita a daj nam ẜchyknym wjaßołu hutẜchobu, kenž jo gotowa, teb́e, nejlubẜchy humožnik, žajtẜcha chwalobne a zěkowne kjarliže ſpiwaſch! Tak ſe wẜchyknym, zož ßmy a mamy, do twojeje luboſcźi a ẜchogomozy ße lańomy, ty buźoẜch naß deŕe hobſwarnowaſch a nam ßłodke |
DSB-HIST tesnar-nowe-sserbske-modlitwy |
||
| 1935 | ruki ßmy ſapißane. Hobraź ßwěty měr a ßłodki wótpozynk ẜchyknym złoẃekam, wóßebńe ẜchym tužnym, ſpuẜchcźonym, chórym a mrějuzym. Daj nam witſche ſ wjaßelim wótzuſcheſch, aby ten ßwěty źeń pſchaẃe ßwěſchili a ſtrowe mógali chwataſch do Bóžego domu k rědnym Bóžym ßłužbam a ße źěkowat tomu . My pak zomy lažaſch a ſpaſch we měŕe, pſcheto ty, Kněžo, ßy pſchi naß a glědaſch ſa nami, do twojeje ruki ßmy ſapißane. Hobraź ßwěty měr a ßłodki wótpozynk ẜchyknym złoẃekam, wóßebńe ẜchym tužnym, ſpuẜchcźonym, chórym a mrějuzym. Daj nam witſche ſ wjaßelim wótzuſcheſch, aby ten ßwěty źeń pſchaẃe ßwěſchili a ſtrowe mógali chwataſch do Bóžego domu k rědnym Bóžym ßłužbam a ße źěkowat tomu Kněſowemu měńu. Sdźarž naß we twojej luboſcźi až k naẜchomu ßlědnemu wotpozynku. Amen. We Jeſußowych kẜchawnych ranach Ssom wěſty ßchow nět namakał |
DSB-HIST tesnar-nowe-sserbske-modlitwy |
||
| 1936 | We ſłoſcźi dalej woſtańo, Na ßwoju duſchu ńeglěda, Na tog źo Boža ńegnada. Zinß žywy ßy, źinß roſchaj ße, Do witſcheg ńewotlekaj źe, Chtož źinß jo ſtrowy, wjaßoły, Jo witſche ßnaź juž humarły, A gaž we grěchach humrějoẜch, Do hele potom ße hobroſchiſch, Bog buźo juž mě hobgnaźiſch. Bog deŕe pſcheze ſcźerpnoſcź ma, A grěẜchnikoju wodawa, Chtož pak na gnadu ſgrěẜchyjo, We ſłoſcźi dalej woſtańo, Na ßwoju duſchu ńeglěda, Na tog źo Boža ńegnada. Zinß žywy ßy, źinß roſchaj ße, Do witſcheg ńewotlekaj źe, Chtož źinß jo ſtrowy, wjaßoły, Jo witſche ßnaź juž humarły, A gaž we grěchach humrějoẜch, Do hele potom wěſcźe źoẜch. Och pomož, Jeſu, pomož mě, Ab ſkoro pſchiẜcheł ku teb́e, A ṕerẃej zynił pokutu, Až mě do |
DSB-HIST tesnar-nowe-sserbske-modlitwy |
||
| 1937 | źo Boža ńegnada. Zinß žywy ßy, źinß roſchaj ße, Do witſcheg ńewotlekaj źe, Chtož źinß jo ſtrowy, wjaßoły, Jo witſche ßnaź juž humarły, A gaž we grěchach humrějoẜch, Do hele potom wěſcźe źoẜch. Och pomož, Jeſu, pomož mě, Ab ſcźerpnoſcź ma, A grěẜchnikoju wodawa, Chtož pak na gnadu ſgrěẜchyjo, We ſłoſcźi dalej woſtańo, Na ßwoju duſchu ńeglěda, Na tog źo Boža ńegnada. Zinß žywy ßy, źinß roſchaj ße, Do witſcheg ńewotlekaj źe, Chtož źinß jo ſtrowy, wjaßoły, Jo witſche ßnaź juž humarły, A gaž we grěchach humrějoẜch, Do hele potom wěſcźe źoẜch. Och pomož, Jeſu, pomož mě, Ab ſkoro pſchiẜcheł ku teb́e, A ṕerẃej zynił pokutu, Až mě do rowa donjaßu, Ab źinßa ja a ẜchykne dny Był k ßlědnej |
DSB-HIST tesnar-nowe-sserbske-modlitwy |
||
| 1938 | juž, lej a juž, źěch moj ßlěny ſeḿſki puſch, zora běch na gjardem konju, źinßa ßḿerſch pſches broń juž ſgonju, witſche w chłodnem roẃe ſpim. 3. Jěßno tak, jěßno tak, mozny rědny padńo ſnak, ńebachtaj ße gjarźe žedńe, lez ak roža ßwěſchiſcho mě do bitwy, ſkoro bźo ße k bitẃe tẜchubiſch, potom žyẃeńe deb ſgubiſch, ja a ẃele towaŕẜchow. 2. Lej a juž, lej a juž, źěch moj ßlěny ſeḿſki puſch, zora běch na gjardem konju, źinßa ßḿerſch pſches broń juž ſgonju, witſche w chłodnem roẃe ſpim. 3. Jěßno tak, jěßno tak, mozny rědny padńo ſnak, ńebachtaj ße gjarźe žedńe, lez ak roža kwiſchoẜch rědńe, roža tek ras hopadńo. 4. Togodla, togodla, kaž Bog zo, zu teke ja. Tak zu ſtupaſch k |
DSB-HIST wenk-sserbskich-spiwanow |
||
| 1939 | nam. 2. Ꞩchu ſtaroſcź a prozu tog ſchěła ty ſejoẜch a chłoźiẜch tak naß; lez muzne ßmy źinßa wot źěła, ßmy k witſchemu ſkobodne ſaß. 3. We woni ten płod na tom polu a w luboßnem ſelenem jo, wětẜch dujo pſches łuku a golu a milńe 1. Byź witany, wjazor, kak kẜchaßńe a milńe ße pſchibližaẜch k nam! Pſches teb́e ßmy gluzne a jaßne, až pſchińaßoẜch wotpozynk nam. 2. Ꞩchu ſtaroſcź a prozu tog ſchěła ty ſejoẜch a chłoźiẜch tak naß; lez muzne ßmy źinßa wot źěła, ßmy k witſchemu ſkobodne ſaß. 3. We woni ten płod na tom polu a w luboßnem ſelenem jo, wětẜch dujo pſches łuku a golu a milńe až do ẜchpy nam źo. 4. A ſ zerkwjow te wjazorne ſuki nam wołaju: „modlijſcho ße!“ Ꞩcho pſchiźo to ſ |
DSB-HIST wenk-sserbskich-spiwanow |
||
| 1940 | ſpuẜchcźiſch ńekſchě taẜchazkow, zoju ſ nimi ſchegnuſch. Mrokawy tak malßno du, gwěsdźizki nam ſakẜchyju. Niz nam ńozo woſtaſch. 4. „Witſche tudy ńebdu wěz!“ tak ta ſeba ſpiwa. Rožow rědnoſcź pada pẜchejz, ßlědny ras nam kiwa. Och to boli w hutẜchob́e wětſchik glěwki. Taẜchazk ſ lěßow luboßnych, mjatel ſ łukow ſelenych mußy nam huleſcheſch. 3. Łoṕenka ſ tych gałuſkow muße ẜche hub́egnuſch, ſpuẜchcźiſch ńekſchě taẜchazkow, zoju ſ nimi ſchegnuſch. Mrokawy tak malßno du, gwěsdźizki nam ſakẜchyju. Niz nam ńozo woſtaſch. 4. „Witſche tudy ńebdu wěz!“ tak ta ſeba ſpiwa. Rožow rědnoſcź pada pẜchejz, ßlědny ras nam kiwa. Och to boli w hutẜchob́e, gaž te naß nět ſpuẜchcźiſch kſchě, kenž my mamy lubo. H. S. 74. Myßlizka naſymu.> 1. Dyž božeḿe taſchki kſchě |
DSB-HIST wenk-sserbskich-spiwanow |