Anfrage »witśe«, Ergebnisse 1741–1750 von 2046.
| 1741 | tſchi ras ſaßobu ßłyſchaſch, howaz běſcho wſcho ſcźicha. „To jo mój pſchijaſchel, kótaryž mě woła. Mußym ſchi ſpuſchcźiſch, ale witſche hokoło togo ßamego zaßa ßom ſaßej pſchi teb́e. Gaž budu na boḿe, ga wótwěź powěs, a ſazyń pótom ſcźicha hokno, ale tak ẃeliki, až ße někajeje ßłaboſcźi abo huwěrnego ßłowa dla góriſch ńebuźo. Ssłyſch! zo to běſcho?” Ssłabe krotke ſchwizańe běſcho tſchi ras ſaßobu ßłyſchaſch, howaz běſcho wſcho ſcźicha. „To jo mój pſchijaſchel, kótaryž mě woła. Mußym ſchi ſpuſchcźiſch, ale witſche hokoło togo ßamego zaßa ßom ſaßej pſchi teb́e. Gaž budu na boḿe, ga wótwěź powěs, a ſazyń pótom ſcźicha hokno, ale ned, aby ße nichten niz ńemyßlił, deja-li mě pſches rěku plěſch wiźiſch. Witſche buźo mjaßezk póſdźej ßchadaſch a mej ßmej wěſcźejſchej |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-46 |
||
| 1742 | powěs, a ſazyń pótom ſcźicha hokno, ale ned, aby ße nichten niz ńemyßlił, deja-li mě pſches rěku plěſch wiźiſch. Witſche buźo mjaßezk póſdźej ßchadaſch a mej ßmej wěſcźejſchej.” Hyſchcźi ras hobejmi wón ßwóju lubu, ſtupjaſcho na hokno ſńaßeſcho ße na bom, mě woła. Mußym ſchi ſpuſchcźiſch, ale witſche hokoło togo ßamego zaßa ßom ſaßej pſchi teb́e. Gaž budu na boḿe, ga wótwěź powěs, a ſazyń pótom ſcźicha hokno, ale ned, aby ße nichten niz ńemyßlił, deja-li mě pſches rěku plěſch wiźiſch. Witſche buźo mjaßezk póſdźej ßchadaſch a mej ßmej wěſcźejſchej.” Hyſchcźi ras hobejmi wón ßwóju lubu, ſtupjaſcho na hokno ſńaßeſcho ße na bom, ßuwnu ße ſpeſchńe po nim dołoj, nurknu ße do Sprěwy a běſcho ße pſched Lubuſchynyma wózyma minuł. S jadnogo hokna na drugem kóńzu |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-46 |
||
| 1743 | „Niz niz ńejo wězej k dozakańu,” morzaſcho Sigmund pſched ßobu; „huboge źowcźko, źo ga debu ſchi dowjaſcź? Gaž witſche, pſchi ſchtorḿe na tu gjardu twarźiſńu jeje popajźeńſtwo rosłamju, pótom dej ta mózna ruka ju na mójogo dobrego kóńa ßajźiſch a — ſ , až mě mójej wózy ſazyni, gaž — móžno ſkóro — ßwój ßlědny hudych zynim.” Mělzajuzy ſtojaſchtej ßeb́e naſchej pſchijaſchela napſcheſchiwo. „Niz niz ńejo wězej k dozakańu,” morzaſcho Sigmund pſched ßobu; „huboge źowcźko, źo ga debu ſchi dowjaſcź? Gaž witſche, pſchi ſchtorḿe na tu gjardu twarźiſńu jeje popajźeńſtwo rosłamju, pótom dej ta mózna ruka ju na mójogo dobrego kóńa ßajźiſch a — ſ ńeju wóttud, źož ße Bogu ſpódoba!” Jogo głowa ßchyli ße na nadro, tužyza ße teke hyſchcźi na ńogo ſlagnu, až |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-49 |
||
| 1744 | ßrědk k pomſcźeńu a ſ nim mogu ßeb́e ſpěſchnu ßḿerſch ſa pomału, boloſcźiwſchu hukupiſch. Žinßa w nozy zu hyſchcźi ras hopytaſch ſpaſch; witſche mußym źěłaſch, abo ßom ſgubjona.” Wóna poglědnu ſ hoknom wen k lěgwu Hußitow. Jaden hogeń ſa drugim tam ſgaßnu, we lub́ej ßḿerſch ako ßromotu! Ha! a how ße na to ſpomńeju, zož jo mě Sigmund do hucha ſchepnuł: hyſchcźi ga wěm ßrědk k pomſcźeńu a ſ nim mogu ßeb́e ſpěſchnu ßḿerſch ſa pomału, boloſcźiwſchu hukupiſch. Žinßa w nozy zu hyſchcźi ras hopytaſch ſpaſch; witſche mußym źěłaſch, abo ßom ſgubjona.” Wóna poglědnu ſ hoknom wen k lěgwu Hußitow. Jaden hogeń ſa drugim tam ſgaßnu, we groźe bu wſcho ſchma a ſcźicha, a wóna ße lanu na ſchpundowańe a ſkóro twardo hußnu. Južor pſched ßwitanim hubuźi ju ſpiw Hußitow |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-49 |
||
| 1745 | , ga tak ßom ſchi ſaßej dobra! A něto źij.“ „A ten hujadnańſki póſchk, Hejba?“ „Móžno až witſche, daj mě pokoj, ja mam głowuboleńe.“ „To budu ſchi ſ póſchkanim hugojſch!“ ― ― „Nedoßegnij ße mě , mój Hadamo. A něto wóſtaj mě ßamu.“ „Ale ṕerẃej niz, až mě ſaßej dobra ńejßy.“ „No, ga tak ßom ſchi ſaßej dobra! A něto źij.“ „A ten hujadnańſki póſchk, Hejba?“ „Móžno až witſche, daj mě pokoj, ja mam głowuboleńe.“ „To budu ſchi ſ póſchkanim hugojſch!“ ― ― „Nedoßegnij ße mě!“ Wóna ſtanu a kſchěſcho hujſch. Toſch pſchiźe Hadamoju nowa myßl. „Nozoſch-li mě tak póſchka daſch, ga pótom daj |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1926-10 |
||
| 1746 | , ta by ras rada pſchi teb́e bydliła, to pak pſchi wojakach ńamožo, wojaki ńamaju žednog ſtawneg bydleńa, ßu źinßa how a witſche tam; ńozoſch ga lub́ej zeptaŕa huknuſch? pon krydnyſch ßwojo bydleńe a moterka možo pſchi teb́e byſch.“ „Mojogdla, źaſcho Kito , taku kſchěſcho Schẃela teke měſch.) Zeptaŕ roskładowaſcho: „To jo ẃelgin rědne, ale pomyßli ße, ty maſch ſtaru maſch, ta by ras rada pſchi teb́e bydliła, to pak pſchi wojakach ńamožo, wojaki ńamaju žednog ſtawneg bydleńa, ßu źinßa how a witſche tam; ńozoſch ga lub́ej zeptaŕa huknuſch? pon krydnyſch ßwojo bydleńe a moterka možo pſchi teb́e byſch.“ „Mojogdla, źaſcho Kito, gaž deru, ga zu.“ A tak ſta ße pſchigot, aby po goŕejbrańu do Lutola ße porał na präparandu. Kněs |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1926-12 |
||
| 1747 | teke ned do póſtole ße hugrět. Koſiḿe běſcho lubo, až Anna juž ſpi. „Wóna jo źinßa ako pſchawa kſcheſcźianka źěłała; witſche dajſcho ße jej deŕe huſpaſch a wótpozynuſch!“ grońaſcho wón źuŕa ſazyńajuzy. A ſtarka, kenž ńamožaſcho ſpaſch, mußaſcho ße dłujko na ; a wjaßeliſcho ße, ako po chylze wiźaſcho, až jo muznoſcźi dla hußnuła. Młynik ſ Ondŕejom pſchiźaſchtej nězo póſdźej, a źěſchtej teke ned do póſtole ße hugrět. Koſiḿe běſcho lubo, až Anna juž ſpi. „Wóna jo źinßa ako pſchawa kſcheſcźianka źěłała; witſche dajſcho ße jej deŕe huſpaſch a wótpozynuſch!“ grońaſcho wón źuŕa ſazyńajuzy. A ſtarka, kenž ńamožaſcho ſpaſch, mußaſcho ße dłujko na te ßłowa myßliſch: „No jo, wóna jo pſchawa kſchěſcźijanka“, poẃedaſcho ßeb́e ſtara ženſka; „Kněs Jeſus jo ſ ńeju |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1926-14 |
||
| 1748 | Pſchi nogach jej wóda ſchumjaſcho a huběgaſcho ku jßy a dalej dołoj, daloko, daloko — až do móŕa. Młyn ſtojaſcho. „Witſche jo źěń ßḿerſchi nejlěpſchego złoẃeka; mußymy jen južo źinßa ſachopiſch ßwěſchiſch!“ źaſcho Koſima a źinßa běſchtej teke hobej huknika pſchi Božem bliźe nalětneje nozy, polateje ſe ßlobrom mjaßezkowego ßwětła. Wenze běſcho ſchiſchyna. Žowka źěſcho na ławu a ßednu ße na kaḿeniſchcźo nad ſpuſchcźadłom. Pſchi nogach jej wóda ſchumjaſcho a huběgaſcho ku jßy a dalej dołoj, daloko, daloko — až do móŕa. Młyn ſtojaſcho. „Witſche jo źěń ßḿerſchi nejlěpſchego złoẃeka; mußymy jen južo źinßa ſachopiſch ßwěſchiſch!“ źaſcho Koſima a źinßa běſchtej teke hobej huknika pſchi Božem bliźe, ga ńeda jima młynik źěłaſch. „Wóßebńe źinßa, we tej nozy jo ße huḿerańe Bóžego jagna ſachopiło“, myßlaſcho ße Anna |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1926-16 |
||
| 1749 | , kenž jo mě južo tak ẃele ras ßromoſchił! Gaby mě poẃedał, až ßom źinßa ſkſchiwźony, hußromoſchony, ale ńewinowaty, a witſche budu na wſche zaße winowaty, humaſany ſe kſchwju bratſcha! Ale nichten ńepſchiźaſcho, a ako ßwitaſcho, źěch k bitẃe. Snanka a ńedaloko Koſimowego młyna. — O gaby tu noz pſched dwójobitwu tak něchten ku mńo pſchiſcheł, ako ßom pſchemyßlował, kak ſajtſcha togo ſaſcźělim, kenž jo mě južo tak ẃele ras ßromoſchił! Gaby mě poẃedał, až ßom źinßa ſkſchiwźony, hußromoſchony, ale ńewinowaty, a witſche budu na wſche zaße winowaty, humaſany ſe kſchwju bratſcha! Ale nichten ńepſchiźaſcho, a ako ßwitaſcho, źěch k bitẃe. Snanka a gójz pſchiźachu a naßlědku pſchiźe teke wón. Ako ßeb́e južo napſcheſchiwo ſtojachmy, pſchiźe mě na ras do myßli, až jo to mój |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1926-17 |
||
| 1750 | wſchake. Majka: A te žeńſke ten lan. Ja ßom teke nahuknuła lětoßa lan ryſch. Mama: Zora ßmy kulawu ßajźali a witſche buźomy pódworowaſch a rěpu ßeſch a teke gólowku. A gaž to wſchykno ſmějomy hožněte, pótom buźo južo ßněg tu rolu pokſchywaſch. Stary žni mamy? Kito: Jo, nan! ßenowe a žytowe a howß a jazmeń žnějomy ſaßobu, pótom ßok, groch a druge wſchake. Majka: A te žeńſke ten lan. Ja ßom teke nahuknuła lětoßa lan ryſch. Mama: Zora ßmy kulawu ßajźali a witſche buźomy pódworowaſch a rěpu ßeſch a teke gólowku. A gaž to wſchykno ſmějomy hožněte, pótom buźo južo ßněg tu rolu pokſchywaſch. Stary nan: Mój Bog, kake ńegodne ẃedro lětoßa! We ßenowych žńach take laſche tog deſchcźa, tyźeńe dłujko žedna móžnoſcź k ßuſcheńu, |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1926-32 |