Napšašowanje »witśe«, wuslědki 1721–1730 wót 2046.
| 1721 | ; A wo tom ßamem ße rosgrańatej Njebjo a ſemja a wſcha jeju móz. Bog jo ta luboſcź, a wón pomožo Žinßa a witſche a pſchezej ſaß. Bog jo ta luboſcź; och, daj nam, Bóžo, Luboſcź ku bližſchemu kuždy zaß. Jurij Surowin. luźi. Bog jo ta luboſcź, źož chójźim ßam. Bog jo ta luboſcź, to powědatej Mjaßez a ßłyńzko a źeń a nóz; A wo tom ßamem ße rosgrańatej Njebjo a ſemja a wſcha jeju móz. Bog jo ta luboſcź, a wón pomožo Žinßa a witſche a pſchezej ſaß. Bog jo ta luboſcź; och, daj nam, Bóžo, Luboſcź ku bližſchemu kuždy zaß. Jurij Surowin. Sswětne tſchojeńa. Nimſka. Njeźelu buźo huſwolowańe nowego preſidenta nimſkeje republiki. Kandidatow jo 7, a to: Otto Braun (ſozialdemokrat) |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-12 |
||
| 1722 | ako pſchezej, hulizujo ße pó takich wjaßelach moga ßměſchna ſchtuzka. Ten ras ße rosgranaju luźe wót Nypraſchkojz mamy a wót jeje Liſki. Witſche buźo ſapuſt; a tak ako ße ßłyſchy, budu zuſe golzy pſchiſch na ſapuſt. Nypraſchkojz Liſki wjaßele jo welike. Tykańze a ßłotke und der Rechtspflege beeinträchtigt werden.“ Wót ſapuſta. (Sapoßłane.) Te ſapuſty ſ tym źiwym zyńenim ßu pſchejſchi, a tak ako pſchezej, hulizujo ße pó takich wjaßelach moga ßměſchna ſchtuzka. Ten ras ße rosgranaju luźe wót Nypraſchkojz mamy a wót jeje Liſki. Witſche buźo ſapuſt; a tak ako ße ßłyſchy, budu zuſe golzy pſchiſch na ſapuſt. Nypraſchkojz Liſki wjaßele jo welike. Tykańze a ßłotke gibazki horduju pjazone. Ale bóžko lube, tykańze ßu ſklaßńone a ńeraźone. Nypraſchkojz mama a Lieſka zotej ſ kóźe huſkozyſch, kſchikatez a |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-12 |
||
| 1723 | Mußyſch ga ty teke ſ domu? A ga pójźoſch? pſchaſchaſcho ße, jomu lutoſcźiwje do wózowu glědajuzy. „Nejdlej jo trało, witſche mußym na drogu,“ wótgroni Michał. „Tak ſpěſchńe južo? — A maſch ga južo wſcho pſchigotowane a hobſtarane?“ „ wołaſcho ſa ńeju: „Maſchi młynikojz, ńeßměju ßeḃe waſcho Bóžeḿe ßobu weſeſch na wójnu?“ Młynikowa huſta a hobroſchi ße: „Mußyſch ga ty teke ſ domu? A ga pójźoſch? pſchaſchaſcho ße, jomu lutoſcźiwje do wózowu glědajuzy. „Nejdlej jo trało, witſche mußym na drogu,“ wótgroni Michał. „Tak ſpěſchńe južo? — A maſch ga južo wſcho pſchigotowane a hobſtarane?“ „Ja ga ńamam ẃele hobſtarańa, ßom ßam a ńewoſtajim nikogo, ſa kogož mogał ße ſtaraſch.“ Młynikowa tužńe na ńogo poglědnu, |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-15 |
||
| 1724 | hyſchcźi wót ńogo. Tužńe glědaſcho jomu do wózowu tak aby na nězo zakała. „A zo ga debu Hanze groniſch, gaž buźoſch witſche do wójny ſchěgnuſch?“ pſchaſchaſcho ße naßlědku. Michał ße ſlěkaſcho, glědaſcho do ſemje a ẃerſchiſcho ße, tak aby ße jomu dalej a ſchi ſtrowego ſaßej domoj pſchiwěźo!“ Wóna da jomu ruku. Michał jej teke „w Bóžeḿe“ groni. Młynikowa pak ńejźěſcho hyſchcźi wót ńogo. Tužńe glědaſcho jomu do wózowu tak aby na nězo zakała. „A zo ga debu Hanze groniſch, gaž buźoſch witſche do wójny ſchěgnuſch?“ pſchaſchaſcho ße naßlědku. Michał ße ſlěkaſcho, glědaſcho do ſemje a ẃerſchiſcho ße, tak aby ße jomu dalej hyſch kſchěło. abo derbim mělzaſch, buźo-li ße ſa tym pſchaſchaſch, lez niz wót teḃe ńewěm?“ (Dalej pſchiźo. |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-15 |
||
| 1725 | ße myßlim, až jo lěṕej, gaž ju ſa wzaßa krydńo. — Kak dłujko ga dejſch hyſchcźi młaſch? Njeby mogał až do witſche połdńego gótowy byſch?“ „Do witſchego? o jow, ale pótom by dejał wſcho druge na bok wóſtajiſch.“ „Ga , ab jo ga juž ſa ńeju pſchaſchał?“ „Ně! pſchaſchał dŕe ße ńejo,“ groni młynik, „ale ja ße myßlim, až jo lěṕej, gaž ju ſa wzaßa krydńo. — Kak dłujko ga dejſch hyſchcźi młaſch? Njeby mogał až do witſche połdńego gótowy byſch?“ „Do witſchego? o jow, ale pótom by dejał wſcho druge na bok wóſtajiſch.“ „Ga pótom wóſtaj wſcho druge a mlej jano pěkaŕeju, roſmějoſch? A glědaj, až buźoſch pſchawy zaß gótowy.“ „Ale nan! |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-17 |
||
| 1726 | ju ſa wzaßa krydńo. — Kak dłujko ga dejſch hyſchcźi młaſch? Njeby mogał až do witſche połdńego gótowy byſch?“ „Do witſchego? o jow, ale pótom by dejał wſcho druge na bok wóſtajiſch.“ „Ga pótom wóſtaj wſcho druge a mlej jano pěkaŕeju ?“ „Ně! pſchaſchał dŕe ße ńejo,“ groni młynik, „ale ja ße myßlim, až jo lěṕej, gaž ju ſa wzaßa krydńo. — Kak dłujko ga dejſch hyſchcźi młaſch? Njeby mogał až do witſche połdńego gótowy byſch?“ „Do witſchego? o jow, ale pótom by dejał wſcho druge na bok wóſtajiſch.“ „Ga pótom wóſtaj wſcho druge a mlej jano pěkaŕeju, roſmějoſch? A glědaj, až buźoſch pſchawy zaß gótowy.“ „Ale nan! zogodla ga zomy ße tak pſchechwataſch?“ |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-17 |
||
| 1727 | tak poẃeda. Wóno jo weto pſchezej lěṕej, gaž jo źěło ſawzaßa gótowe. Luźe maju pótom wězej dowěry — ga tak młynſki, witſche połdńo, roſmějoſch?“ „A debu ga tu muku witſche teke ned do měſta wjaſcź?“ pſchaſchaſcho ße Jakub ſaßej. „ a ja źe ßom jomu hakle gano wos muki dowjadł.“ „Ach, to ty ńeroſmějoſch, wótgroni młynik górniwy, až jomu tak poẃeda. Wóno jo weto pſchezej lěṕej, gaž jo źěło ſawzaßa gótowe. Luźe maju pótom wězej dowěry — ga tak młynſki, witſche połdńo, roſmějoſch?“ „A debu ga tu muku witſche teke ned do měſta wjaſcź?“ pſchaſchaſcho ße Jakub ſaßej. „Jo, to dŕe by nejlěṕej było!“ ŕaknu młynik pomało, tak aby ńewěźeł abo ńekſchěł wótgróniſch. „Ale zož ßom kſchěł |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-17 |
||
| 1728 | ſawzaßa gótowe. Luźe maju pótom wězej dowěry — ga tak młynſki, witſche połdńo, roſmějoſch?“ „A debu ga tu muku witſche teke ned do měſta wjaſcź?“ pſchaſchaſcho ße Jakub ſaßej. „Jo, to dŕe by nejlěṕej było!“ ŕaknu młynik pomało „Ach, to ty ńeroſmějoſch, wótgroni młynik górniwy, až jomu tak poẃeda. Wóno jo weto pſchezej lěṕej, gaž jo źěło ſawzaßa gótowe. Luźe maju pótom wězej dowěry — ga tak młynſki, witſche połdńo, roſmějoſch?“ „A debu ga tu muku witſche teke ned do měſta wjaſcź?“ pſchaſchaſcho ße Jakub ſaßej. „Jo, to dŕe by nejlěṕej było!“ ŕaknu młynik pomało, tak aby ńewěźeł abo ńekſchěł wótgróniſch. „Ale zož ßom kſchěł groniſch — to by lěṕej było, gaby ty witſche doma woſtał |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-17 |
||
| 1729 | ŕaknu młynik pomało, tak aby ńewěźeł abo ńekſchěł wótgróniſch. „Ale zož ßom kſchěł groniſch — to by lěṕej było, gaby ty witſche doma woſtał, zu tam ßam dojěź, mam ſ pekaŕom nězo k rosgrańańu — a teke howaz mam wſchake hobſtarańe.“ To grońezy tu muku witſche teke ned do měſta wjaſcź?“ pſchaſchaſcho ße Jakub ſaßej. „Jo, to dŕe by nejlěṕej było!“ ŕaknu młynik pomało, tak aby ńewěźeł abo ńekſchěł wótgróniſch. „Ale zož ßom kſchěł groniſch — to by lěṕej było, gaby ty witſche doma woſtał, zu tam ßam dojěź, mam ſ pekaŕom nězo k rosgrańańu — a teke howaz mam wſchake hobſtarańe.“ To grońezy, źěſcho wen, aby dalſchnemu pſchaſchańu hujſcheł. Na drugi źeń połdńo noßyſchtej Jakub a młynſki półne měchy muki na wos. Młynik běſcho |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-17 |
||
| 1730 | , ja teke niz wěz ńok měſch, ja du k Jeſußu a zakam na mójog janźela, kenž mě wótholowaſch zo; ja měnim witſche abo pſcheswitſche. Luby kněs faraŕ Harms, poſtroẃ te małe zarne źiſchi tych tatańow a groń jim, wóni maju teke wſchykne jadnogo janźela : „Ten luby kněs Jeſuß póſcźelo pſches tu mału Majku ſtyri ṕeńeſchki, ſa kótrež tym tatańam ße pŕatkowaſch dej. Wěz ja ńamam, ja teke niz wěz ńok měſch, ja du k Jeſußu a zakam na mójog janźela, kenž mě wótholowaſch zo; ja měnim witſche abo pſcheswitſche. Luby kněs faraŕ Harms, poſtroẃ te małe zarne źiſchi tych tatańow a groń jim, wóni maju teke wſchykne jadnogo janźela, ten pak jo běły, a gaž wóni ras do ńebja pſchidu, ga budu teke běłe. Až wóni na ſemji tak zarne |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1925-22 |