Napšašowanje »witśe«, wuslědki 1651–1660 wót 2046.
| 1651 | po ßol abo muku pſchiſch, twój nan buźo jomu ßliwowizu pokaſaſch, ty buźoſch jomu nalaſch, wón buźo źinßa jaden glažk hupiſch a witſche juž tſchi. To ńebjaſke ßwětło buźo we ńom hugaßnuſch, wón buźo jadna wjaſkoliza hordowaſch, kotraſch domoj pſchiſch ńamžo. A chto ma ſchi gronim, gaž wy ſ paleńzom buźoſcho ſachopiſch a wón ten pſched wozyma ma, až wón potom twardo ſtojaſch ńebuźo. Wón buźo po ßol abo muku pſchiſch, twój nan buźo jomu ßliwowizu pokaſaſch, ty buźoſch jomu nalaſch, wón buźo źinßa jaden glažk hupiſch a witſche juž tſchi. To ńebjaſke ßwětło buźo we ńom hugaßnuſch, wón buźo jadna wjaſkoliza hordowaſch, kotraſch domoj pſchiſch ńamžo. A chto ma potom winu na tom? Ty, Samko, ty!“ „Method, to jo doſcź!“ — „Ja ńok tu |
DSB-HIST royowa-sluzabnik |
||
| 1652 | „Tak mój luby ßußed! How maſcho waſche drogotnoſcźi! A how maſcho hyſchcźi nězo: Rubenowy nowy teſtament! Pſchezytajſcho ßeb́e wſcho a witſche, zo-li Bog a ßmy-li žywe, pſchidu ſaßej k wam a zu wam na waſche pſchaſchańa wótegroniſch, kótarež wam we nozy , chtož na ńo glědaſcho, ſpominaſcho na to ßłowo: Jogo duſcha ſpódoba ße Bogu, togodla chwata ſ ńeju ſe ſłego žyẃeńa. „Tak mój luby ßußed! How maſcho waſche drogotnoſcźi! A how maſcho hyſchcźi nězo: Rubenowy nowy teſtament! Pſchezytajſcho ßeb́e wſcho a witſche, zo-li Bog a ßmy-li žywe, pſchidu ſaßej k wam a zu wam na waſche pſchaſchańa wótegroniſch, kótarež wam we nozy hyſchcźi pſchidu.“ Method jo hujſcheł a ſtarki wóſta ßam ſe ßwójimi drogoineſcźami a ſe ßwójim Bogom, kótaregož ẃeliku luboſcź hakli źinßa kradu |
DSB-HIST royowa-sluzabnik |
||
| 1653 | Blida a ſachopė ßwoj grėſchny Statk a ṅepſchaſchaju ſa Bogom a Złowėkami, alė myßlė ße: „Dajſchȯ nam jėſcż a piſch; pſchėto witſchė ßmy ṅabogė.“ (Jeſ. 22, 13.; 1 Cor. 15, 32.) — A glėdaj, tam ßy ty tekė mė już jo zeſto żiwno buło, aż Bog takėmu Żyweṅu a takėmu grėſchnemu Wjaſymu tak dłujko możo pſchiglėdowaſch. Te Pizki ße ſeßėdaju hokoło Blida a ſachopė ßwoj grėſchny Statk a ṅepſchaſchaju ſa Bogom a Złowėkami, alė myßlė ße: „Dajſchȯ nam jėſcż a piſch; pſchėto witſchė ßmy ṅabogė.“ (Jeſ. 22, 13.; 1 Cor. 15, 32.) — A glėdaj, tam ßy ty tekė ßėdał a ßobu żrėł a Boga a Złowėkow ßromoſchił! P. Ty maſch pſchawė, tak ße żo we tych Kjarzmach a piwnych Wjażach; |
DSB-HIST s-kjarchoba-domoj |
||
| 1654 | Kralėjſtwom ṅepożedaju, togdlȧ tek woſtanu te ſtare. Żinßa du k’bożem Blidu a hużywaju ſ’togo żognowanego Kelu̇cha tu Kſchej ßwojogo Wymożṅika, a — witſchė już abo ſa Tyżeṅ ßėdaju we tych Kjarzmach a piwnych Wjażach a daju ße napowaſch ſ’teju palȯneju Wodu togo Zarta a ſapiſchu jomu ſaß na boże Ssłowo, alė to Schykno zyṅe ak Lu̇że na Boṅe, kotareż ßu wjaßołe, gaż ta Wėz jano Koṅz ma! Sa bożym Kralėjſtwom ṅepożedaju, togdlȧ tek woſtanu te ſtare. Żinßa du k’bożem Blidu a hużywaju ſ’togo żognowanego Kelu̇cha tu Kſchej ßwojogo Wymożṅika, a — witſchė już abo ſa Tyżeṅ ßėdaju we tych Kjarzmach a piwnych Wjażach a daju ße napowaſch ſ’teju palȯneju Wodu togo Zarta a ſapiſchu jomu ſaß na nowe Schėło a Duſchu. P. Och, kak ty maſch pſchawė! Kak ja huſnaju wėzej a wėzej moj żałoßny ſtary Wjaſym! Pſchij |
DSB-HIST s-kjarchoba-domoj |
||
| 1655 | a kſchabany, — Zart jo żaßeſch ras ſchydṅejſchy a ſchybałſchy, a ſchi hobſchużijo, ṅeżli ße hoglėdṅoſch. Daj jomu żinßa Nokſch, witſchė ma — Łokſch! Daj jomu žinßa Palz, — witſchė ma dwa, pſchės witſchė tſchi, a gaż ße ſaß wiżimej, ma ſ’chopijo ße rowno tak, ako to Kralėjſtwo Boże, pſchėze ſ’ Malego. A lėz ße tekė myßliſch, aż ßy welgizkano ſchydny a kſchabany, — Zart jo żaßeſch ras ſchydṅejſchy a ſchybałſchy, a ſchi hobſchużijo, ṅeżli ße hoglėdṅoſch. Daj jomu żinßa Nokſch, witſchė ma — Łokſch! Daj jomu žinßa Palz, — witſchė ma dwa, pſchės witſchė tſchi, a gaż ße ſaß wiżimej, ma zełu Ruku a zeły Żywot a k’tomu hiſchcżi twoju Duſchu ak Pſchidank! To jo tak wėſte, ak dwa ras dwa ſtyri jo. |
DSB-HIST s-kjarchoba-domoj |
||
| 1656 | , a ſchi hobſchużijo, ṅeżli ße hoglėdṅoſch. Daj jomu żinßa Nokſch, witſchė ma — Łokſch! Daj jomu žinßa Palz, — witſchė ma dwa, pſchės witſchė tſchi, a gaż ße ſaß wiżimej, ma zełu Ruku a zeły Żywot a k’tomu hiſchcżi twoju Duſchu ak ſ’ Malego. A lėz ße tekė myßliſch, aż ßy welgizkano ſchydny a kſchabany, — Zart jo żaßeſch ras ſchydṅejſchy a ſchybałſchy, a ſchi hobſchużijo, ṅeżli ße hoglėdṅoſch. Daj jomu żinßa Nokſch, witſchė ma — Łokſch! Daj jomu žinßa Palz, — witſchė ma dwa, pſchės witſchė tſchi, a gaż ße ſaß wiżimej, ma zełu Ruku a zeły Żywot a k’tomu hiſchcżi twoju Duſchu ak Pſchidank! To jo tak wėſte, ak dwa ras dwa ſtyri jo. Ty ße ſchepėriſch a wonożiſch a groṅiſch: to ṅikul! |
DSB-HIST s-kjarchoba-domoj |
||
| 1657 | ṅeżli ße hoglėdṅoſch. Daj jomu żinßa Nokſch, witſchė ma — Łokſch! Daj jomu žinßa Palz, — witſchė ma dwa, pſchės witſchė tſchi, a gaż ße ſaß wiżimej, ma zełu Ruku a zeły Żywot a k’tomu hiſchcżi twoju Duſchu ak Pſchidank! To jo tak lėz ße tekė myßliſch, aż ßy welgizkano ſchydny a kſchabany, — Zart jo żaßeſch ras ſchydṅejſchy a ſchybałſchy, a ſchi hobſchużijo, ṅeżli ße hoglėdṅoſch. Daj jomu żinßa Nokſch, witſchė ma — Łokſch! Daj jomu žinßa Palz, — witſchė ma dwa, pſchės witſchė tſchi, a gaż ße ſaß wiżimej, ma zełu Ruku a zeły Żywot a k’tomu hiſchcżi twoju Duſchu ak Pſchidank! To jo tak wėſte, ak dwa ras dwa ſtyri jo. Ty ße ſchepėriſch a wonożiſch a groṅiſch: to ṅikul! a to ſaṅikul! Alė |
DSB-HIST s-kjarchoba-domoj |
||
| 1658 | wam ṅeżekuju, aż wam Dobroſchi ṅezyṅe, aż na waſche ſtare Dny ſa wami ṅepſchaſchaju, aż by wiżeli, gab lu̇bej żinß ak witſchė ſ’Wozowu a ſ’ Domu jim buli, aż was ßromoſchė a hundußuju, aż ßwoju Pėſcż pſchėſchiwo was ſwigaju a ſ’wami ße ſtarkaju? , alė — ſ’Palėnzom ſaß ſcho humokali a ſ’Piſchim ſcho dolojſtergali. Żiwaſchȯ ṅet ße, aż waſche Żiſchi wam poßłuſchne ṅejßu, aż ße wam ṅeżekuju, aż wam Dobroſchi ṅezyṅe, aż na waſche ſtare Dny ſa wami ṅepſchaſchaju, aż by wiżeli, gab lu̇bej żinß ak witſchė ſ’Wozowu a ſ’ Domu jim buli, aż was ßromoſchė a hundußuju, aż ßwoju Pėſcż pſchėſchiwo was ſwigaju a ſ’wami ße ſtarkaju? Żiwujoſchȯ ße, aż tak tu ſtwortu Kaſṅ ßu ſabyli? — — Ja ße ṅeżiwam! ja groṅim: to jo wam pſchawė! |
DSB-HIST s-kjarchoba-domoj |
||
| 1659 | ” woternu ße Silvo, „ja tek ßom muzny a južo ſeblazony; mě ße ńozo, wen hyſch a ſchi goſpodowaſch; pſchiź witſche!” Božko, božko! Jeſus źěẜcho, ale ńepſchiźe wězej ſaß. Lěta ße minuchu a Terradelfija ße žywjaẜcho po ſtarem nałoſe. ja ßom muzny a głodny, ſchma teke jo a ſyma, ja ńekſchěł rad dalej!” — „Zo tak poſdźe pſchiźoẜch,” woternu ße Silvo, „ja tek ßom muzny a južo ſeblazony; mě ße ńozo, wen hyſch a ſchi goſpodowaſch; pſchiź witſche!” Božko, božko! Jeſus źěẜcho, ale ńepſchiźe wězej ſaß. Lěta ße minuchu a Terradelfija ße žywjaẜcho po ſtarem nałoſe. Toſch, jaden źeń pſchileſche kralojſki jańźel do měſta a wołaẜcho: „Pojźcźo, to ſłoſchane měſto jo ßwoje rota wotworiło! ẜchykne, |
DSB-HIST schwela-pschirownoscz |
||
| 1660 | Stŕ. 3. casńe — zeitlich : k wjacoru, k wjacoremu gegen Abend . ku dńu raz täglich einmal . daśi to wóstańo k witśemu das mag zu morgen bleiben . 4. hobznaḿeńecy wótglědańe — einen Zweck bezeichnend . ńej mogał krydnuś žedneje bŕazni ku kóžyšćam er konnte keine Birkenruten ab . nicht ńejo se k tomu měł niemand ist dafür eingetreten . D. wón se k ńej ma er bekennt sich zu ihr . Stŕ. 3. casńe — zeitlich : k wjacoru, k wjacoremu gegen Abend . ku dńu raz täglich einmal . daśi to wóstańo k witśemu das mag zu morgen bleiben . 4. hobznaḿeńecy wótglědańe — einen Zweck bezeichnend . ńej mogał krydnuś žedneje bŕazni ku kóžyšćam er konnte keine Birkenruten zu Besen bekommen . C. kóńe maju ku kubłu Pferde haben sie zur Zucht . te maju hyšći źowća k žeńu die haben noch heiratsfähige |
DSB-HIST schwela-serbske-praeposicyje |