Napšašowanje »witśe«, wuslědki 1801–1810 wót 2046.
| 1801 | ẃelikich ſwonow ... Ako ſaſtupich, wóttergnu chóry ßwójej wózy wót hokna a hobroſchi jej na mńo. Sechylich ße k ńomu. „Južo witſche—“ ſchěžko roſmějach. „Jo, witſche“, hobwěſcźiju ja. „Glědajſcho, něto južo to dozakaſcho.“ Wón ńewótgroni łožyſchcźom a wózy běſchtej k hoknu hobroſchonej. Pſches hokno běſcho hußoka zerkwina wjaža (torm) wiźeſch a we jeje hoknach ſe ſchamnoſcźi hobzeŕba ẃelikich ſwonow ... Ako ſaſtupich, wóttergnu chóry ßwójej wózy wót hokna a hobroſchi jej na mńo. Sechylich ße k ńomu. „Južo witſche—“ ſchěžko roſmějach. „Jo, witſche“, hobwěſcźiju ja. „Glědajſcho, něto južo to dozakaſcho.“ Wón ńewótgroni, jano wózy ſaßej k hoknu hobroſchi. Ssmy zełu noz pla ńogo wozuſchone byli, zełu noz wón ſewſchym ńeſdrěmnu. S chylami poẃedaſcho |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-30 |
||
| 1802 | wózy wót hokna a hobroſchi jej na mńo. Sechylich ße k ńomu. „Južo witſche—“ ſchěžko roſmějach. „Jo, witſche“, hobwěſcźiju ja. „Glědajſcho, něto južo to dozakaſcho.“ Wón ńewótgroni, jano wózy ſaßej k hoknu hobroſchi. Ssmy hokno běſcho hußoka zerkwina wjaža (torm) wiźeſch a we jeje hoknach ſe ſchamnoſcźi hobzeŕba ẃelikich ſwonow ... Ako ſaſtupich, wóttergnu chóry ßwójej wózy wót hokna a hobroſchi jej na mńo. Sechylich ße k ńomu. „Južo witſche—“ ſchěžko roſmějach. „Jo, witſche“, hobwěſcźiju ja. „Glědajſcho, něto južo to dozakaſcho.“ Wón ńewótgroni, jano wózy ſaßej k hoknu hobroſchi. Ssmy zełu noz pla ńogo wozuſchone byli, zełu noz wón ſewſchym ńeſdrěmnu. S chylami poẃedaſcho, źiwńe ſchepotaſcho, ſ dobrym roſymom, ale |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-30 |
||
| 1803 | Schmojto jo, gaž głodne a dobytki ßu głodne! Tam deju byſch hyſchcźi dwa abo tſchi wóſe pótſchawka wjazor hokłaźone. Góſpodaŕ zo hyſch witſche ſajtſcha ſaßej rano na ßezeńe. Žinßa hyſchcźi mußy póſdźej ßwóju kóßu huklapaſch. Te'ke te žni budu pſchejźiſch, pótym pſchidu hyſchcźi te ßlědne a po droſe chapjaju teke ße gibaſch ako hužeńze. Domoj horduju wěźony. Gibane dej hordowaſch a źož tŕebne jo, ſaßej kopizkowane. Schmojto jo, gaž głodne a dobytki ßu głodne! Tam deju byſch hyſchcźi dwa abo tſchi wóſe pótſchawka wjazor hokłaźone. Góſpodaŕ zo hyſch witſche ſajtſcha ſaßej rano na ßezeńe. Žinßa hyſchcźi mußy póſdźej ßwóju kóßu huklapaſch. Te'ke te žni budu pſchejźiſch, pótym pſchidu hyſchcźi te ßlědne, te knydlowe, zož pak wětſchy źěl žeńſzyne źěło jo. Mužſke muße pótom južo to žyto do fejmy póraſch. Zož lětojſke pótſchawkowe |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-36 |
||
| 1804 | rada ſpat ſchła, ńej wěrno? No ja ſchi wěrim, po tom drogowańu.“ „Jo mamzyzka, pójdu ſpat. A witſche hubuź mě pſchaẃe rano.“ „Zogodla? Zoſchga ...“ „Ja jědu ſaßej pſchez.“ „Ty hujeźoſch — no, ſ rosṕetym ſchtałtom a — guba ße jej rosdajaſcho. To ſtaru maſcherku ſtergnu. Wóna humělknu a po chyli grońaſcho: „Ty by rada ſpat ſchła, ńej wěrno? No ja ſchi wěrim, po tom drogowańu.“ „Jo mamzyzka, pójdu ſpat. A witſche hubuź mě pſchaẃe rano.“ „Zogodla? Zoſchga ...“ „Ja jědu ſaßej pſchez.“ „Ty hujeźoſch — no, to ße wě, ty mußyſch.“ „Jo, mußym, mamzyzka, dobru noz!“ Tej ſtarej złoẃeka woſtaſchtej ßamej. |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-39 |
||
| 1805 | Ale to mě Kryſtina ńepſchiwda. Sazyni kniglizki a źaſcho: „Zo wam do myßlow pſchiźo? How ńepiſchoſcho! Zoſcho-liz, ga pſchiſchcźo witſche k nam, a tam wam powěźim, zož buźoſcho kſchěſch wěźeſch. Teke hupaz wam pokažu.“ „Hupaz? Ach, ten ßerbſkeje narodneje draſtwy. Pſches to wſchykno ßom był tak pſchaẃe ſpokojny a wjaßoły a naßlědku ßom mimo wóle ßwóje kniglizki ſ kapßy huſchěgnuł. Ale to mě Kryſtina ńepſchiwda. Sazyni kniglizki a źaſcho: „Zo wam do myßlow pſchiźo? How ńepiſchoſcho! Zoſcho-liz, ga pſchiſchcźo witſche k nam, a tam wam powěźim, zož buźoſcho kſchěſch wěźeſch. Teke hupaz wam pokažu.“ „Hupaz? Ach, ten mußym wiźeſch, to jo wóßebna gójźba. Hupaz, roſměj, jo ńeẃeſcźińſka głowna pycha.“ „Ga wy ſcźo ńewěſta,“ |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-44 |
||
| 1806 | chowa ßeb́e kužde ſroſcźone źowcźo hupaz ...“ Glědaj, póžedańe ſa wožeńenim, — myßlim ße a ſ głoßom jej rad ſlubiju, až witſche wótpołdńa pſchidu. We połnozy źomej ſ mójim góſpodaŕom domoj. Duzy po droſe pſchiſtupi ku mńo naju młody pſchewoźeŕ a grońaſcho: „Wy “ „Ga wy ſcźo ńewěſta,“ pſchaſchach ße. „Och ńejßom“, ſazerẃeni ße mója rejowaŕka, „ale hu naß chowa ßeb́e kužde ſroſcźone źowcźo hupaz ...“ Glědaj, póžedańe ſa wožeńenim, — myßlim ße a ſ głoßom jej rad ſlubiju, až witſche wótpołdńa pſchidu. We połnozy źomej ſ mójim góſpodaŕom domoj. Duzy po droſe pſchiſtupi ku mńo naju młody pſchewoźeŕ a grońaſcho: „Wy ſcźo źinßa ẃele ſ Kryſtinu rejowali.“ Huźiwowany na ńogo poglědnuch. „Jo, dokulaž ſcźo mě ſ ńeju ße hopoſnaſch dali. |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-44 |
||
| 1807 | narodnych draſtwach poẃedała a to jo mě ſajimowało.“ Młoźeńz huſchichnu a źěſcho chylku mělzajuzy pſchi mńo. „Wóna jo waß teke na witſche k ßeb́e pſchóßyła“, pſchetergnu wón ſaßej mělzańe. „Jo, ja by rady hupaz wiźeł“, wótgronim na młoźeńza glědajuzy, .“ Huźiwowany na ńogo poglědnuch. „Jo, dokulaž ſcźo mě ſ ńeju ße hopoſnaſch dali. Wóna jo mě rada wo waſchych narodnych draſtwach poẃedała a to jo mě ſajimowało.“ Młoźeńz huſchichnu a źěſcho chylku mělzajuzy pſchi mńo. „Wóna jo waß teke na witſche k ßeb́e pſchóßyła“, pſchetergnu wón ſaßej mělzańe. „Jo, ja by rady hupaz wiźeł“, wótgronim na młoźeńza glědajuzy, kenž tſchochu ſcźiłńony ſe mnu źěſcho. Zogodla ße tak pſchaſcha? Zo jomu na tom lažy? ... „Ach ... hahaha“ — |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-44 |
||
| 1808 | źěń jo ßwójogo złoẃeka we popajźeńſtẃe hopytała a dŕe ſ nim to huraźiła. Pſchi rosdźěleńu jo groniła: „mej ga buźomej ße južo witſche ſaßej wiźeſch.“ Wóna jo pſchi tom wóſtała až jeje złoẃek ńewinowaſche ßejźi a jo dŕe kſchěła nět pokaſaſch, až wón tog preneg ßejźi, něto ßama teke dowotpaliła a to teke ned huſnała, měńeza, až móžo we ßwójom doḿe źěłaſch, zož zo. Pŕed źěń jo ßwójogo złoẃeka we popajźeńſtẃe hopytała a dŕe ſ nim to huraźiła. Pſchi rosdźěleńu jo groniła: „mej ga buźomej ße južo witſche ſaßej wiźeſch.“ Wóna jo pſchi tom wóſtała až jeje złoẃek ńewinowaſche ßejźi a jo dŕe kſchěła nět pokaſaſch, až wón tog preneg hogńa tek pódpalił ńej, ale necht drugi, jeje nan, kaž jo ßama groniła. Dokulž jo hyſchcźi dalej ſ pódpalowanim groſyła, |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1929-46 |
||
| 1809 | ? A hyſchcźi ras raźi ße jej do wujkoweje jſchpy pſchiſch, ako běſcho proſna. Wujk doſta telegram a grońaſcho jej, až mußy witſche ſajtſcha niźi jěſch, až dej jomu pótom na huſtaniſchcźo napſcheſchiwo pſchiſch. Wjelgen běſcho rosgoŕony zeły źeń, niz ńejěźaſcho, ſpěſchńe chójźaſcho po kſchěła domoj pißaſch, ale zo dej pißaſch, gaž doma jano na to zakaju, lez ńejo ße jej raźiło, wujkowe potajmſtwo huſgoniſch? A hyſchcźi ras raźi ße jej do wujkoweje jſchpy pſchiſch, ako běſcho proſna. Wujk doſta telegram a grońaſcho jej, až mußy witſche ſajtſcha niźi jěſch, až dej jomu pótom na huſtaniſchcźo napſcheſchiwo pſchiſch. Wjelgen běſcho rosgoŕony zeły źeń, niz ńejěźaſcho, ſpěſchńe chójźaſcho po jſchṕe a Kitka wiźaſcho jogo ſaßo hokoło tych kaḿeń chojźiſch a do togo nugła glědaſch. (Dalej pſchiźo.) Schake Wón roſmějo wótgroniſch |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1930-02 |
||
| 1810 | ßmjał. — Dłujko ńetrajaſcho a liſtynoßaŕ pſchińaße Hanſoju ẃeliki liſt ſ ẃelikim ſchtemplom. Spěſchńe wón jen wózyni a pſchezyta: „Juch, witſche do měſta na ßudniſtwo, to buźo mě keklija”, wjaßeliſcho ße, ale Liſa ńamožaſcho jogo wjaßeloſcź hopſchiměſch, dokulž źe ńewěźaſcho, po jogo pſchikaſni zyniſch a hujźe ſe jſchpy, ße dłymoko pochylezy. Rěznik pak dŕe wěſcźe ńewiźaſcho, kak jo ße ten ſchelma ſchybałe ßmjał. — Dłujko ńetrajaſcho a liſtynoßaŕ pſchińaße Hanſoju ẃeliki liſt ſ ẃelikim ſchtemplom. Spěſchńe wón jen wózyni a pſchezyta: „Juch, witſche do měſta na ßudniſtwo, to buźo mě keklija”, wjaßeliſcho ße, ale Liſa ńamožaſcho jogo wjaßeloſcź hopſchiměſch, dokulž źe ńewěźaſcho, kake ſchybałſtwo kſchěſcho jeje złoẃek pſchewjaſcź. Na jeje ſtaroſcźiwe zyńeńe pak Hanſo ſewſchym ńeglědaſcho, ale huda ße drugi źěń rano na drogu a |
DSB-HIST sserbski-zassnik-1930-07 |