Anfrage »witśe«, Ergebnisse 1591–1600 von 2046.
| 1591 | tog’ lanu malßnjej źo! Žinßa, niſch, jan, chwataj, až ßy ſcha, Witſche, witſche ga jo ßobota, Witſche ja ſchi njeb’du wězej ſpiwkaſch, Pótom móžoſch we tom rožku zywkaſch Luſchtnje hobjertaj ße kólaſko, Až ta niſch ſ tog’ lanu malßnjej Ga ja marſkam ſchi, ja twóje tſchuny Napinam, až klinze ak te ſwóny. Luſchtnje hobjertaj ße kólaſko, Až ta niſch ſ tog’ lanu malßnjej źo! Žinßa, niſch, jan, chwataj, až ßy ſcha, Witſche, witſche ga jo ßobota, Witſche ja ſchi njeb’du wězej ſpiwkaſch, Pótom móžoſch we tom rožku zywkaſch Luſchtnje hobjertaj ße kólaſko, Až ta niſch ſ tog’ lanu malßnjej źo! Pěſt. To ſtawaſcho ße po tatńſkim nałogu ſ wóßebnymi zeremonijami abo hobrědami. Sa pólſkeju legendu Cecilije Niewadomſkeje pſchełožone. Powěſcź, |
DSB-HIST pratyja-1926 |
||
| 1592 | hujźeńu płakali. Pſchiſch a hujźěſch — to ńehogudaju, Tak wſchykno do Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedoza’kane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wola ta ſtani ße Žinßa, witſche a niḿerńe. Nanowe pohuzeńe. Och nanko, Nimz jo mě hajzka a ſnajo? K pſchiźěńu bujki ßu hugotowali, K hujźeńu kaſchcźi’k ßu naporali, Zora ßu k pſchiźeńu witali, Žinßa ßu k hujźeńu płakali. Pſchiſch a hujźěſch — to ńehogudaju, Tak wſchykno do Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedoza’kane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wola ta ſtani ße Žinßa, witſche a niḿerńe. Nanowe pohuzeńe. Och nanko, Nimz jo mě ſńemernił, Se wſchakimi puſtkami rosgorił, Tak by rad ßłyſchał nět waſchu radu Ab’ ſgónił a nahuknuł wěrnoſcź ’kradu. Nimz źějo |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1593 | Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedoza’kane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wola ta ſtani ße Žinßa, witſche a niḿerńe. Nanowe pohuzeńe. Och nanko, Nimz jo mě ſńemernił, Se wſchakimi puſtkami rosgorił, Tak by rad ßłyſchał nět waſchu ßu naporali, Zora ßu k pſchiźeńu witali, Žinßa ßu k hujźeńu płakali. Pſchiſch a hujźěſch — to ńehogudaju, Tak wſchykno do Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedoza’kane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wola ta ſtani ße Žinßa, witſche a niḿerńe. Nanowe pohuzeńe. Och nanko, Nimz jo mě ſńemernił, Se wſchakimi puſtkami rosgorił, Tak by rad ßłyſchał nět waſchu radu Ab’ ſgónił a nahuknuł wěrnoſcź ’kradu. Nimz źějo, až Sserbſtwo ku kóńzu źo, Kak to ße ma a kak |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1594 | . Ssłyńzo chylaſcho ße w dom’k. To běſcho górzy źěń był. Žněńze źěchu muzne ſ pólow. Wujeſchojz běchu źinßa pſchenizu ßekli. Witſche kſchěchu žyto domoj wóſyſch. Natuſchkojz kſchěchu witſche južo to ßlědne domoj dowoſyſch, wóni běchu ṕerẃej ße’kli ako Wujeſchkojz. Natuſchkojz nan běſcho juž drugemu. Bog jo nas lětoßa ſaßej bogaſche ſ dobrymi žńami žognował. Tak poẃedaſcho ßebe Natuſchkojz nan na polu mjas dłujkimi ßmugami žytowych hupkow. Ssłyńzo chylaſcho ße w dom’k. To běſcho górzy źěń był. Žněńze źěchu muzne ſ pólow. Wujeſchojz běchu źinßa pſchenizu ßekli. Witſche kſchěchu žyto domoj wóſyſch. Natuſchkojz kſchěchu witſche južo to ßlědne domoj dowoſyſch, wóni běchu ṕerẃej ße’kli ako Wujeſchkojz. Natuſchkojz nan běſcho juž bejńe huſchej połſta lět a pſchi tom ſtarſtwu hyſchcźi kſchuſche ßobu pomogaſcho. Wón dŕe mějaſcho 25-lětnego, ẃelikego a móznego ßyna. Ga ńeby |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1595 | běſcho górzy źěń był. Žněńze źěchu muzne ſ pólow. Wujeſchojz běchu źinßa pſchenizu ßekli. Witſche kſchěchu žyto domoj wóſyſch. Natuſchkojz kſchěchu witſche južo to ßlědne domoj dowoſyſch, wóni běchu ṕerẃej ße’kli ako Wujeſchkojz. Natuſchkojz nan běſcho juž bejńe huſchej połſta lět a pſchi tom ſtarſtwu ſ dobrymi žńami žognował. Tak poẃedaſcho ßebe Natuſchkojz nan na polu mjas dłujkimi ßmugami žytowych hupkow. Ssłyńzo chylaſcho ße w dom’k. To běſcho górzy źěń był. Žněńze źěchu muzne ſ pólow. Wujeſchojz běchu źinßa pſchenizu ßekli. Witſche kſchěchu žyto domoj wóſyſch. Natuſchkojz kſchěchu witſche južo to ßlědne domoj dowoſyſch, wóni běchu ṕerẃej ße’kli ako Wujeſchkojz. Natuſchkojz nan běſcho juž bejńe huſchej połſta lět a pſchi tom ſtarſtwu hyſchcźi kſchuſche ßobu pomogaſcho. Wón dŕe mějaſcho 25-lětnego, ẃelikego a móznego ßyna. Ga ńeby jomu tŕeba było, ße źěnk ako źěnk |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1596 | “ ſdychowaſcho wón. „Pótom by měł wſchy’ken głod a nuſa kóńz. Kaſchcź buźo ta nejlěpſcha komorka ſa mńo. No, ned witſche pójdu k ſpoweźi a pótom ßom na ßḿerſch pſchigotowany.“ Sajtſcha ſaſtupi we ńeźelſkej draſtẃe do jſchpy. „Žinßa ńetŕebaſch mě ſjědańe ( takim jano gódny — tak mało.“ Zełu noz ńamožaſcho wo’ka ſazyniſch. — „Ssḿerſch dŕe by była mě ta nejlěpſcha pſchijaſchelka,“ ſdychowaſcho wón. „Pótom by měł wſchy’ken głod a nuſa kóńz. Kaſchcź buźo ta nejlěpſcha komorka ſa mńo. No, ned witſche pójdu k ſpoweźi a pótom ßom na ßḿerſch pſchigotowany.“ Sajtſcha ſaſtupi we ńeźelſkej draſtẃe do jſchpy. „Žinßa ńetŕebaſch mě ſjědańe (fryſchtu’ki) noßyſch, ja zu k ſpowěźi hyſch,“ grońaſcho Gěſche. „Tak, tak, wótgroni Gěta, huźiwowana, „ |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1597 | gumńe hokoło góńachu. We maju doſta Natuſch’kojz nan liſt, kótaryž wjaßołe do kapße ſakta. „Geta“, grońaſcho wón wjazor, witſche pójdu do Wóńez k mójomu pſchijaſcheloju Wezlawkoju, wón ma mě nězo wóßebnego ßobuźěliſch.“ „A chto ga buźo doma ſa źiſchimi glědaſch a pſchitom mějaſcho teke połnej ruze źěła. Mußaſcho ſkót, kury a kazki ſaſtaraſch a pódla teke hyſchcźi pěſch źiſchi, kótarež ße we gumńe hokoło góńachu. We maju doſta Natuſch’kojz nan liſt, kótaryž wjaßołe do kapße ſakta. „Geta“, grońaſcho wón wjazor, witſche pójdu do Wóńez k mójomu pſchijaſcheloju Wezlawkoju, wón ma mě nězo wóßebnego ßobuźěliſch.“ „A chto ga buźo doma ſa źiſchimi glědaſch a ſkót hobſtaraſch?“ hopſchaſcha ße Geta ſ pſchaẃe gadowatym głoßom. „Jo, mója Geta,“ źaſcho nan, „gaž |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1598 | blidom, źož hyſchcźi žena jěź ſtojaſcho. Ako běſcho nan tak chylku pachał, grońaſcho: „Ga tak zomy něto roſdźěleńe ßwěſchiſch. Witſche pſcheſchěgnu k ßwójomu pſchijaſcheloju do Wóńez. Wón jo mě pſchoßył, aby pla ńogo bydlił.“ „Zo!“ huwoła Geta, ras gromaźe ſa blidom a dachu ßebe hobed deŕe ßłoźiſch. A’ko běchu ße najěli, ſapali ßebe nan dymku a dym ſchěgńaſcho ße nad blidom, źož hyſchcźi žena jěź ſtojaſcho. Ako běſcho nan tak chylku pachał, grońaſcho: „Ga tak zomy něto roſdźěleńe ßwěſchiſch. Witſche pſcheſchěgnu k ßwójomu pſchijaſcheloju do Wóńez. Wón jo mě pſchoßył, aby pla ńogo bydlił.“ „Zo!“ huwoła Geta, „teje ßromoty dŕe weto nam gótowaſch ńebuźoſcho, aby naß ſpuſchcźili. To by było groſńe. Po zełych Sserbach by nas luźe rosnoßowali |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1599 | ſchyju ßeb́e zreje do ſchcźažzyzki do mokſcheje: ßwěſch mě, mjaßezko, až mě glizka źo!“ „Žinß jo ſtwórt’k, pětk witſche buźo — něto ſchyju kapu južo: ßwěſch mě, mjaßezko, až mě ſchyſche źo!“ „Zerẃene te zŕeje, kapa naſelona , ſchtapał pilńe ſe gliz’ku, ſpiwał ßeb́e pěßnizku: „Sswěſch mě, mjaßez’ko, až mě nitka źo!“ „Schyju, ſchyju ßeb́e zreje do ſchcźažzyzki do mokſcheje: ßwěſch mě, mjaßezko, až mě glizka źo!“ „Žinß jo ſtwórt’k, pětk witſche buźo — něto ſchyju kapu južo: ßwěſch mě, mjaßezko, až mě ſchyſche źo!“ „Zerẃene te zŕeje, kapa naſelona, witſche rědne źowcźo buźo mója žona: ßwěſch mi, mjaßezko, až jo ſchyſche wſcho!“ II. Naſajtſcha rano rědna ſtała, |
DSB-HIST pratyja-1927 |
||
| 1600 | — něto ſchyju kapu južo: ßwěſch mě, mjaßezko, až mě ſchyſche źo!“ „Zerẃene te zŕeje, kapa naſelona, witſche rědne źowcźo buźo mója žona: ßwěſch mi, mjaßezko, až jo ſchyſche wſcho!“ II. Naſajtſcha rano rědna ſtała, bŕemuſchko ſchantow zreje do ſchcźažzyzki do mokſcheje: ßwěſch mě, mjaßezko, až mě glizka źo!“ „Žinß jo ſtwórt’k, pětk witſche buźo — něto ſchyju kapu južo: ßwěſch mě, mjaßezko, až mě ſchyſche źo!“ „Zerẃene te zŕeje, kapa naſelona, witſche rědne źowcźo buźo mója žona: ßwěſch mi, mjaßezko, až jo ſchyſche wſcho!“ II. Naſajtſcha rano rědna ſtała, bŕemuſchko ſchantow nawěſała: „Maſcheŕka, pójdu na ławku, w jaſoŕe ſchanty hupał’ku.“ „„Och, ńechójź źowka, ku jaſoru, |
DSB-HIST pratyja-1927 |