Napšašowanje »witśe«, wuslědki 1501–1510 wót 2046.
| 1501 | , jan ſpijkaj, mój gółbjaſchko, Ssnaſch witſche ße mińo ta ſymniza, A pótom ßy ſtrowa a wjaßoła.“ — — To witſche jo pſchiſchło a we roẃe Nět gółbjaſchk ſpijka na kjarchob́e. Čas. Mać. Serb. 1927, 9. Mama a synk. „ ſyma ſaß popada, Groń, kogo ga ńaßu tam do rowa?““ „Nicht ße tam na kjarchob ńeńaßo, Och ſpijkaj, jan ſpijkaj, mój gółbjaſchko, Ssnaſch witſche ße mińo ta ſymniza, A pótom ßy ſtrowa a wjaßoła.“ — — To witſche jo pſchiſchło a we roẃe Nět gółbjaſchk ſpijka na kjarchob́e. Čas. Mać. Serb. 1927, 9. Mama a synk. „Groń, mama, zo jano tak dłujiko Nan ſ wójny domoj ſaß ńepſchiźo? Wón ſe mnu jo ſkokał a kónika grał, Kak |
DSB-HIST kosyk-pesne-2 |
||
| 1502 | Pón ßłuchaj, na teb́e zaß ńezaka, A młogemu muzy ta ſkomuda. Ten zaß jo źinßa, wón zora był jo, Lěz witſche jen ſmějoſch, ty ńewěſch to, A byli tež witſche wjaßoły, ſtrowy, Wſchak jěßno du dobre myßleńa ſ głowy, A jo-liz ńeſawijo A noga k padu ße ńepodſchtapijo. Och ńeſagrańaj ße, k tomu jo zaß, Wón pſchezej jo był a pſchiźo ſaß. Pón ßłuchaj, na teb́e zaß ńezaka, A młogemu muzy ta ſkomuda. Ten zaß jo źinßa, wón zora był jo, Lěz witſche jen ſmějoſch, ty ńewěſch to, A byli tež witſche wjaßoły, ſtrowy, Wſchak jěßno du dobre myßleńa ſ głowy, A jo-liz ras hutſchoba ſtwardnuła, Tež hucho pón wězej ńeßłucha. Ga chwataj, lěz młoźiny ſoŕa rane, Lěz wjazorne ſtarſtwa ße nad tebu ſcźańe |
DSB-HIST kosyk-pesne-2 |
||
| 1503 | ta ſkomuda. Ten zaß jo źinßa, wón zora był jo, Lěz witſche jen ſmějoſch, ty ńewěſch to, A byli tež witſche wjaßoły, ſtrowy, Wſchak jěßno du dobre myßleńa ſ głowy, A jo-liz ras hutſchoba ſtwardnuła, Tež hucho pón wězej ńeßłucha. Ga , k tomu jo zaß, Wón pſchezej jo był a pſchiźo ſaß. Pón ßłuchaj, na teb́e zaß ńezaka, A młogemu muzy ta ſkomuda. Ten zaß jo źinßa, wón zora był jo, Lěz witſche jen ſmějoſch, ty ńewěſch to, A byli tež witſche wjaßoły, ſtrowy, Wſchak jěßno du dobre myßleńa ſ głowy, A jo-liz ras hutſchoba ſtwardnuła, Tež hucho pón wězej ńeßłucha. Ga chwataj, lěz młoźiny ſoŕa rane, Lěz wjazorne ſtarſtwa ße nad tebu ſcźańe, Ta ßḿerſch jo hokoło teb́e ſtawńe, Jo južor wót |
DSB-HIST kosyk-pesne-2 |
||
| 1504 | hußeteg grěcha hußchajźujo, Gaž winiku k wódaſchu ruka ße tłozy, A po chylze južor ße hoblizo mrozy; Gaž źinßa ſgubjona lěpſchota Jo witſche kaž była rosduta. Gaž bližſchego winy ße powětſchuju A ßwóje ßamßne ße poḿenſchuju. Gaž rad na grěchy ſpomina ße, Kenž běchu ſchěłu pokutny ńej, A hyſchcźi wſchym góŕej to huglěda, Gaž zyni ße ńepſchawa pokuta, Gaž jano ta ſchkóda ße hoblutujo, Kenž ſ hußeteg grěcha hußchajźujo, Gaž winiku k wódaſchu ruka ße tłozy, A po chylze južor ße hoblizo mrozy; Gaž źinßa ſgubjona lěpſchota Jo witſche kaž była rosduta. Gaž bližſchego winy ße powětſchuju A ßwóje ßamßne ße poḿenſchuju. Gaž rad na grěchy ſpomina ße, Kenž běchu ſchěłu ras ſpódobne; Gaž ſałožk wěry jo ſtſchěßony A pokuta ńeſtupa ſ hutſchoby. Chtož ſ takeju pokutu grajkozo, Ten k pſchißłodniku ße ſgótujo |
DSB-HIST kosyk-pesne-2 |
||
| 1505 | hujźeńu płakali. Pſchiſch a hujźiſch — to ńehugodaju, Tak wſchykno do Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedozakane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wóla ta ſtani ße Źinßa a witſche a niḿerńe. Pratyja 1926 Zasejwiźeńe w domizńe. To běſcho nejtužńejſcha hajzka a ſnajo? K pſchiźeńu bujki ßu hugotowali, K hujźeńu kaſchcźik ßu naporali, Zora ßu k pſchiźeńu witali, Źinßa ßu k hujźeńu płakali. Pſchiſch a hujźiſch — to ńehugodaju, Tak wſchykno do Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedozakane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wóla ta ſtani ße Źinßa a witſche a niḿerńe. Pratyja 1926 Zasejwiźeńe w domizńe. To běſcho nejtužńejſcha góźina Ak wót domu hujźech do daloka, Do zuſeje ſeḿe a k zuſemu ludu, A ńewěźech, lěz tam witany budu. Łdſy |
DSB-HIST kosyk-pesne-2 |
||
| 1506 | Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedozakane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wóla ta ſtani ße Źinßa a witſche a niḿerńe. Pratyja 1926 Zasejwiźeńe w domizńe. To běſcho nejtužńejſcha góźina Ak wót domu hujźech do daloka, Do zuſeje ſeḿe a k ßu naporali, Zora ßu k pſchiźeńu witali, Źinßa ßu k hujźeńu płakali. Pſchiſch a hujźiſch — to ńehugodaju, Tak wſchykno do Bóžeje ruki daju, Pſchiźo-li źinßa to ńedozakane, Hujźo-li witſche to lubowane, Bog, Twója wóla ta ſtani ße Źinßa a witſche a niḿerńe. Pratyja 1926 Zasejwiźeńe w domizńe. To běſcho nejtužńejſcha góźina Ak wót domu hujźech do daloka, Do zuſeje ſeḿe a k zuſemu ludu, A ńewěźech, lěz tam witany budu. Łdſy mamy mě kapachu na lizo, Ak k ßlědnemu raſu mě póſchkaſcho. |
DSB-HIST kosyk-pesne-2 |
||
| 1507 | Gaž se jadna měrńe dalej zgńo, Druga zas se za ńej kólebjo. Ńeskomuźmy takeg’ wab́eńa, Ńeskomuźmy takeg’ wab́eńa, Kcomy witśe do nimskeje strony Našog’ měra, našog’ strowja dla. Sam se zgnu ku Geru k radowańu, Ab’ jog’ ruku , Gaž tam śěgnu w smugach zwězanych. Lej, kak žwałki rěckow su bžez cuśa, Weto měr a pórěd k puśu słuša, Gaž se jadna měrńe dalej zgńo, Druga zas se za ńej kólebjo. Ńeskomuźmy takeg’ wab́eńa, Ńeskomuźmy takeg’ wab́eńa, Kcomy witśe do nimskeje strony Našog’ měra, našog’ strowja dla. Sam se zgnu ku Geru k radowańu, Ab’ jog’ ruku tłocył k hujadnańu, Daś se źinsa jano zachopjo Raz mjaz Serbom, Nimcom bratšojstwo.“ — Pód tym słowom sławneg’ wójwody, |
DSB-HIST kosyk-pserada |
||
| 1508 | tog źěła. Żo pak jo kuli ten Juro ße huderił, wěſcźe pak k Lejńe, Sdźaržaſch ga ńamgu tog ńepleka, deŕe až witſche jo ßwaźba.” Hobej ſtanuſchtej ſtakim a źěſchtej na ßwojo źěło. Teke wotroſchki ſchykne a źowki ße gibachu pilńe, Woni ga hugrabachu pſchiſch ten podomk Lejny a ſkoro te baby, Żowcža ab huroſchkowali tu poſtolu naſchomu poru. Ńozomej ſabyſch až źinßa jo kokoſch a ẃele tog źěła. Żo pak jo kuli ten Juro ße huderił, wěſcźe pak k Lejńe, Sdźaržaſch ga ńamgu tog ńepleka, deŕe až witſche jo ßwaźba.” Hobej ſtanuſchtej ſtakim a źěſchtej na ßwojo źěło. Teke wotroſchki ſchykne a źowki ße gibachu pilńe, Woni ga hugrabachu ten dwor a jen hurumowachu; S běłym pěßkom bu pon ta ſemja poßypowana, Tak až ſche roſchki dwora ſkoro we zyſtoſcźi běchu. |
DSB-HIST kosyk-sserbska-sswazba |
||
| 1509 | ße tež wola gibjo k hußokim k nim̀ernym ſtatkam, Kenž žeden zaß a žedna ruka ńamožo ſroſchiſch. Glědaj, ſ mojima rukoma ſejoſch witſche tu źowku, We kotrejž chwalobne ſcźěpki dawachu chwalobne płody, Pſcheto ſa mojim palzom wona ße ẁeźeſcho pſcheze, Lažke kiwǹeǹe běſcho jej teke złoẃek, Ně, tak dłujiko ako zo błuźiſch, dej ße daſch huzyſch. Woßeḃe pak jo tŕeba tam ẃele kſchutſchejſche ßłowo, Żož ße tež wola gibjo k hußokim k nim̀ernym ſtatkam, Kenž žeden zaß a žedna ruka ńamožo ſroſchiſch. Glědaj, ſ mojima rukoma ſejoſch witſche tu źowku, We kotrejž chwalobne ſcźěpki dawachu chwalobne płody, Pſcheto ſa mojim palzom wona ße ẁeźeſcho pſcheze, Lažke kiwǹeǹe běſcho jej teke poßłuſchna wola. Wěŕ mě, ẃetſchejſchy pokład dawa ruka do ruki, Schěžej tež hujźo, zwiblowańe ga ſchěńo jen naßlědk. Kaž jaden |
DSB-HIST kosyk-sserbska-sswazba |
||
| 1510 | , ja ga som je hakle tam pśed chylku dońasła. Mato: Žeń janož a hopšašaj! (Madlena wótejźo.) Co jan witśe Hance gronim, pśec ńejsom ned źinsa k ńej dognał; až som roztergane škórńe měł, to jej rowno groniś ńamogu. Gaby janož Co debu, młody kněz? Mato: Dožeń k šejcoju hopšašat, ńejo-li mě hyšći škórńe pórěźił. Madlena: Ale młody kněz, ja ga som je hakle tam pśed chylku dońasła. Mato: Žeń janož a hopšašaj! (Madlena wótejźo.) Co jan witśe Hance gronim, pśec ńejsom ned źinsa k ńej dognał; až som roztergane škórńe měł, to jej rowno groniś ńamogu. Gaby janož Marija how była, wěsće by mě por krošow dała a mě něco wo Hancycce poẃedała. — Madlena, pójź how; hutrěj seḃe |
DSB-HIST malinski-nankowe-skorne |