Anfrage »witśe«, Ergebnisse 1191–1200 von 2046.
| 1191 | dłujko traſch. Na prědnu lěpẜchu łoź, kotraž do Hamburga pojěźo, dejẜch ße ßednuſch a domoj jěſch, a to lubej źinßa nežli witſche.“ „Ale ja ńamam žednych ṕeńes,“ źaẜcho Robinſon. Kapitan da jomu tſchi guineje, (to ßu woßymnaſcźo tolari, duzy ßem ſtało, ja žedneje łoźi ńamam. Ja ße ńamogu ṕerẃej wroſchiſch, něžli ßeb́e nowu łoź kupim, a to mogło hyẜchcźi dłujko traſch. Na prědnu lěpẜchu łoź, kotraž do Hamburga pojěźo, dejẜch ße ßednuſch a domoj jěſch, a to lubej źinßa nežli witſche.“ „Ale ja ńamam žednych ṕeńes,“ źaẜcho Robinſon. Kapitan da jomu tſchi guineje, (to ßu woßymnaſcźo tolari,) a źaẜcho k ńomu: „te zu ſchi požyzyſch, rownož něto ßam nuſńe ṕeńeſe tŕebam. A něto źij k ſaſtawniẜchcźu łoźow |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1890-42-serbska-hutroba-02 |
||
| 1192 | , knéžna Maruẜchka,” źaẜcho won, „néto woſtańſcho ſ Bogom! Ja rad zełu noz pojdu pſches gory a gole, ažo witſche na grod dojdu a tam hupoẃeźim, až ßom waß namakał. Leṕej, leṕej wam buźo! A ja chuducžki Ssłowak doſtanu tež myto a kak hyẜchcźi knés groba ſa nimi pyta, ẜcho béẜcho jomu do drobna ſnate a naſkoki hulizowa tyma poßłuchaŕkoma ẜchykno. „A néto, knéžna Maruẜchka,” źaẜcho won, „néto woſtańſcho ſ Bogom! Ja rad zełu noz pojdu pſches gory a gole, ažo witſche na grod dojdu a tam hupoẃeźim, až ßom waß namakał. Leṕej, leṕej wam buźo! A ja chuducžki Ssłowak doſtanu tež myto wot gnadnego groby, gaž wjaßele ſjawiſch wém, ṕerẃej ńežli drugi tu powéſcź da!” Weſe kłobyk a kij a béẜcho ſ rotkami |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1890-49 |
||
| 1193 | ſchamnem ßḿertnem dole ſtojaẜcho, ga poẃedaẜcho jano ßerbſki ſe ßwojim bratẜchom a ßerbſki ſe ßwojim ſchwigerßynom a ŕaknu naßlédku: „moj ßyn, witſche budu ja wenze ße pſchechojźowaſch a ty možoẜch pſchiſch ßobu.” Wétoẜchoẃe jo kuždu ńeźelu ẜcheł namẜchu, ale ſkoro pſcheze do ßerbſkego pŕatkowańa ſ Gołkojz béẜcho hyẜchcźi ras pſchiẜcheł. Howaz deŕe jo ſ tymi ßwojimi ße pſcheze nimſki rosgrańał, ale źiwno, ako tak we tom ſchamnem ßḿertnem dole ſtojaẜcho, ga poẃedaẜcho jano ßerbſki ſe ßwojim bratẜchom a ßerbſki ſe ßwojim ſchwigerßynom a ŕaknu naßlédku: „moj ßyn, witſche budu ja wenze ße pſchechojźowaſch a ty možoẜch pſchiſch ßobu.” Wétoẜchoẃe jo kuždu ńeźelu ẜcheł namẜchu, ale ſkoro pſcheze do ßerbſkego pŕatkowańa. Jogo ßlédne ſdychowańa béchu ßerbſke ßłowa! To ſakopowańe béẜcho ßobotu wotpołńa hokoło 5. Ẃele pſchewoźowari béẜcho pſchiẜchło wot wẜchych bokow. Jańẜchojſka woßada |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1890-51 |
||
| 1194 | “ Tegdy ſaſta won, hobroſchi ße a źaẜcho głuẜchńe: „Boga žeńſka, źinßa mogu ja teḃe a twojo gole hyẜchcźi humoz, witſche wézej niz. Twojo źowcžo laku te zeŕenaki do gorow, domu wézej ńamaẜch a ſa mužom a golzom mě ńepẜchaẜchaj; Hanſo ma teke kẜchazaẜcho dalej, malßńej ak ṕerẃej. „Hanſo,“ wołaẜcho wona, „ja ńejdu ſtopy dalej, źož mě wotgrono ńedajoẜch!“ Tegdy ſaſta won, hobroſchi ße a źaẜcho głuẜchńe: „Boga žeńſka, źinßa mogu ja teḃe a twojo gole hyẜchcźi humoz, witſche wézej niz. Twojo źowcžo laku te zeŕenaki do gorow, domu wézej ńamaẜch a ſa mužom a golzom mě ńepẜchaẜchaj; Hanſo ma teke hutẜchobu, ako bol zujo!“ A pſchiſtym chwataẜcho won dalej, aby kſchéł to gibańe ßwojeje hutẜchoby poteptaſch. Žedno ßłowko ńepſchiźe nadłujko |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1891-02 |
||
| 1195 | groni, jo lažke žyẃeńe jogo ſ waẜcheje armeje hugnało; won jo tež tudy długi gotował, nét ßejźi w źéŕe! ńebźoli do witſchego ßwoj dług ſapłaſchiſch, ga hordujo wotßajźony a hugnany. Nét žebrim, aby ten pryńz tu zeſcź tog muža ſdźaržał a mě goźbu dał waẜchog bratẜcha dobre ßłowo nałožyſch?“ „Né, moj knés, ja ße wotŕaku. Ten pryńz kſchéł jog humoz: Kaž ße groni, jo lažke žyẃeńe jogo ſ waẜcheje armeje hugnało; won jo tež tudy długi gotował, nét ßejźi w źéŕe! ńebźoli do witſchego ßwoj dług ſapłaſchiſch, ga hordujo wotßajźony a hugnany. Nét žebrim, aby ten pryńz tu zeſcź tog muža ſdźaržał a mě goźbu dał, jogo hyẜchcźi ras wiźeſch a hobẜchejt wſeſch.“ Wona ſakẜchy ſdychujuzy ßwojo hoblizo a mě béẜcho jeje luto, pſcheto ja ſnajach tog |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1891-05 |
||
| 1196 | pſchiḿe mě ſa pažu a mej ſpuẜchcźichmej togo ńegluznego młoźeńza. Pſchi treṕe ẜchepnuch tomu ſamkaŕu: „grońſcho knés leutnantu, až ja budu witſche žajtẜcha ſaßej pſchiſch.“ — Pſchi woſu pẜchaẜchach moju poméńonu ßotẜchu: „Żo pſchikažoẜch, až zomej jéſch?“ — „K , ja by Awſtriſku ſpuẜchcźił a howak do ßłužby ſtupił.“ Pſchi tych ßłowach da moja ńeſnata jomu mélzajuzy k ßlédnem raſu ruku, pſchiḿe mě ſa pažu a mej ſpuẜchcźichmej togo ńegluznego młoźeńza. Pſchi treṕe ẜchepnuch tomu ſamkaŕu: „grońſcho knés leutnantu, až ja budu witſche žajtẜcha ſaßej pſchiſch.“ — Pſchi woſu pẜchaẜchach moju poméńonu ßotẜchu: „Żo pſchikažoẜch, až zomej jéſch?“ — „K ßwétem Stefanu!“ béẜcho to wotgrono. (Ssw. Stefan jo ta kejžorſka zerkwja we Winem.) We woſu kidnu ße wona do |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1891-06 |
||
| 1197 | kaž ńepozna žeńſka; chtož ſ tyma ße ſaḃeŕo, ten jo ſaßłapńony. — Ṅeſpuẜchcźaj twoju žeńſku, daniž twojog Boga. — Ǹedawaj witſche, zož źinßa maẜch. — Witka gotujo mudreg; ale golz bźes pukow ßromoſchi ßwoju maſch. — Marſkaj twoje źiſchi ſ powŕaßłom, ße polepẜchujo a roſymny dajo ßeḃe raźiſch. — Tuṕeńz jo głuṕeńz. — Tych ſłoßnikow gluka ſporajo jich hokoło. — Ńepobožna mudroſcź jo kaž ńepozna žeńſka; chtož ſ tyma ße ſaḃeŕo, ten jo ſaßłapńony. — Ṅeſpuẜchcźaj twoju žeńſku, daniž twojog Boga. — Ǹedawaj witſche, zož źinßa maẜch. — Witka gotujo mudreg; ale golz bźes pukow ßromoſchi ßwoju maſch. — Marſkaj twoje źiſchi ſ powŕaßłom, ga budu ſchi hopłaſchiſch ſ poſtrońkom. — Ssy goleſchu kryngel ſlubił, ga ńedaj jomu guſki, a ßy jomu ſ pukami groſył, |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1891-07 |
||
| 1198 | Freibergu požedachu žyźi wot méſtownika, až dej Stöckeroju tu žurlu ſakaſaſch. Woni pak doſtachu to wotgrono: „Żinßa poẃeda tam Stöcker; witſche možo waẜch rabbi!“ — Hyẜchcźi dajo zeßne luźe na ßwéſche. W létu 1760 bu we Schpańſkej jadna ṕeńeſaŕńa bankerott a woſta wéſtem ńabogi, Dunn bu na ßḿerſch ſrańony. To ße ſta dla tych Italianaŕow. — Pſched tyźeńom źaržaẜcho Stöcker grona we Badenſkej. We Freibergu požedachu žyźi wot méſtownika, až dej Stöckeroju tu žurlu ſakaſaſch. Woni pak doſtachu to wotgrono: „Żinßa poẃeda tam Stöcker; witſche možo waẜch rabbi!“ — Hyẜchcźi dajo zeßne luźe na ßwéſche. W létu 1760 bu we Schpańſkej jadna ṕeńeſaŕńa bankerott a woſta wéſtem pſchekupzu we Flensburgu radnych ṕeńes dłužna. Te źiſchow-źiſchi tog bankerotaŕa pak pſchiźechu ſaßej k ſamožeńu a néto dopẜchaẜchowachu ße woni ſa tymi derbnikami tog |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1891-14 |
||
| 1199 | cholowy tudy,” a ſ tym ſtupijo won do hele, ſeblazo ßeḃe te cholowy, ſzynijo je na blido, a zo je witſche we tom goſcźeńzu ſa dwa tolaŕa ſaßej hulichowaſch. Ten goſpodaŕ jo ſ tym ſpokojom a ten zuſnik źo, do ßwojogo hobaleńza huwity. dej ßwoj nowy hopoẃeſk ſaſtawiſch. To pak ten zuſnik ńozo, ale groni: „Knés goſpodaŕ, néto jo noz, hobchowajſcho moje cholowy tudy,” a ſ tym ſtupijo won do hele, ſeblazo ßeḃe te cholowy, ſzynijo je na blido, a zo je witſche we tom goſcźeńzu ſa dwa tolaŕa ſaßej hulichowaſch. Ten goſpodaŕ jo ſ tym ſpokojom a ten zuſnik źo, do ßwojogo hobaleńza huwity. — Druge žajtſcho rano ße ſ teje ſchpizki togo zuſnika ſogolezy woła. Ssłužabnik pſchiḃeńo a dej draſtwu pſchińaſcź. Ten pak wot draſtwy niz |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1891-31 |
||
| 1200 | wojnſtwo ſméjo wozy wotwoŕonej podžajtẜcho tak deŕe, ako pod wjazor, ale hubojane weto ńejßmy. Gaby ja wojnſtwo méł a wéźeł, až witſche bitwu ſméjomy, ga by jomu źinßa ſpaſch dał. My ſtojmy we méŕe ſe wẜchymi ludami, podpŕete na dobru arméju a na ßléſy , toßame jo hyẜchcźi ẃelgi daloko. K tomu mamy my wézej wojakow pſchi mroze, ako Ruß. Sse rosméjo, až naẜcho wojnſtwo ſméjo wozy wotwoŕonej podžajtẜcho tak deŕe, ako pod wjazor, ale hubojane weto ńejßmy. Gaby ja wojnſtwo méł a wéźeł, až witſche bitwu ſméjomy, ga by jomu źinßa ſpaſch dał. My ſtojmy we méŕe ſe wẜchymi ludami, podpŕete na dobru arméju a na ßléſy ſtojezy lud mužow. S takim ma knéžaŕſtwo dobru naźeju, až Nimſkeje wažnoſcź buźo moz hoplewaſch a ſdźaržaſch. Generalna ſynoda jo hobſamknuła, |
DSB-HIST bramborski-zassnik-1891-49 |