Dolnoserbska Biblija 1868

4. Staw.

Napominanje k wobjadnosći, k rosćenju we kśesćijaństwu a nowem žywjenju.

Lekcion na 17. njeźelu pó swětej Tšojosći.

1. Togodla napominam was, ja popajźony we tom Knězu, až wy buźośo dostojnje chójźiś tomu pówołanju, z kótarymž wy sćo pówołane; 2. *Ze wšykneju pónižnosću a miłosćiwosću, ze sćerpnosću, a pśenjasćo se mjazy sobu we lubosći; Pós. St. 20, 19. Kol. 3, 12. 3. A buźćo pilne źaržaś tu *wobjadnosć togo ducha pśez ten zwěstk togo měra, 1 Kor. 12, 13. 4. *Jadno śěło a jaden duch, ako wy tež sćo pówołane na jadnaku naźeju wašogo pówołanja. Rom. 12, 5. 5. *Jaden Kněz, jadna wěra, jadno dupjenje. 5 Mojz. 6, 4. 1 Kor. 8, 4. 6. 6. Jaden Bog a Wóśc wšyknych, kenž jo wušej wšyknych a pśez wšyknych a we was wšyknych. ] Mal. 2, 10. 1 Kor. 12, 6. 7. Kuždemu pak mjazy nami jo dana ta gnada za teju měru Kristusowego daru. Rom. 12, 3. 1 Kor. 12, 11. 8. Togodla źejo wón: *wón jo górjej stupił do wušyny, a jo to popajźeństwo popajźone wjadł a tym cłowjekam **dary dał. Ps. 68, 19. † Sudn. 5, 12. Kol. 2, 15. ** Pós. St. 2, 33. 9. To pak: *wón jo górjej stupił, co ga wóno jo, nježli až wón tež pjerwjej jo dołoj stupił do tych nejspódnjejšych měst teje zemje. Jan. 3, 13. 10. Ten dołoj stupjecy jo ten samy, kenž tež jo *górjej stupił wušej wšyknych njebjow, aby wón wšykno napołnił. Pós. St. 2, 33. 11. A wón jo někotarych dał k pósłam, někotarych pak k profetam, někotarych k ewangelistam, a někotarych k pastyrjam a k wucabnikam; 1 Kor. 12, 28. 12. Aby te swěte pśigótowane wordowali k statku teje słužby, k stwarjenju *Kristusowego žywota; Rom. 12, 5. 1 Pětš. 2, 5. 13. Až my wšykne tam pśiźomy k wobjadnosći teje wěry a togo wuznaśa togo syna Bóžego, a dopołnjony muž wordujomy za teju *měru dopołnjoneje Kristusoweje dłoni. St. 3, 18. 19. 14. Aby my wěcej źiśi njebyli, kenž se daźe chwjaś a kólebaś wót kuždego wětša teje wucby, pśez pśepasnosć tych cłowjekow a šuźenje, z kótarymž wóni nas wobejdu zawjast; 15. Ale aby my za wěrnosću stojali we lubosći, a rosli we wšyknom na tom, kótaryž ta głowa jo, to jo *Kristus; St. 5, 23. Kol. 1, 18. 16. *Z kótaregož ten ceły žywot gromadu zwězany a stajony pśez wšyknych wězbow pomoc za tym pśemóženim kuždego cłonka we swójej měrje, cyni togo žywota rosćenje k stwarjenju sebje samego we lubosći. Rom. 12, 5. 17. Togodla gronim to a znanim we tom Knězu, až wy wěcej njebuźośo chójźiś, ako te druge tatanje chójźe we *knicomnosći swójogo zmysła; Rom. 1, 21. 18. Kótarychž rozym zaśamnjony jo a su *wótźělone wót Bóžego žywjenja pśez to njewěźenje, kenž we nich jo, pśez to zatwarźenje jich wutšoby; St. 2, 12. 19. Kótarež, dokulaž su zakósćone wordowali, se powdali su tej njepócnosći k wugbanju wšykneje njecystosći we chłošćośe. 20. Wy pak njejsćo Kristusa tak nawuknuli, 21. Joli jano, až wy wót njogo *sćo słyšali a we njom sćo wucone, kak we Jezusu wěrnosć jo; St. 1, 13.

Lekcion na 19. Njeźelu pó swětej Tšojosći.

22. Až wy derbiśo wótpołožyś togo *starego cłowjeka za tym pjerwjejšym wobchadanim, kótaryž pśez póžedanje togo pótorjenja se skazyjo; Rom. 6, 6. Kol. 3, 9. † Gal. 6, 8. 23. *Ale až wy derbiśo se wótnowiś we tom duchu wašogo mysla, Rom. 12, 2. 24. A se woblac togo nowego cłowjeka, *kenž za Bogom jo stwórjony, we wěrnej pšawdosći a swětosći. 1 Mojz. 1, 26. 27. 25. Togodla *wótpołožćo tu łdžu a grońśo tu wěrnosć, kuždy ze swójim blišym, dokulaž my mjazy sobu cłonki smy. Kol. 3, 9. 26. *Gniwajśo se a njegrěšćo; njedajśo tomu słyńcoju domk hyś nad wašym gniwom. Ps. 4, 5. Jak. 1, 19. 20. 27. Njedajśo tež *město tomu sromośelnikoju. 1 Pětš. 5, 9. Jak. 4, 7. 28. Chtož kšadnuł jo, ten njekšań dalej, *źěłaj pak wjele wěcej a wugbaj něco dobrego ze swójima rukoma, aby měł dawaś tym pótrěbnym. ] 1 Thes. 4, 11. 2 Thes. 3, 8. 12. 29. Njedajśo žedno *gniłe grono z wašych wust wen hyś, ale kótarež dobre jo, k pótrěbnemu stwarjenju, aby wóno gnadu dało tym słyšajucym. St. 5, 4. Matth. 12, 36. 30. A *njewobtužćo togo swětego Ducha, pśez kótaregož wy sćo zazyglowane na ten źeń togo wumóženja. Jez. 7, 13. 63, 10. 31. Wšykna *górkosć a surow a gniw a grakanje a sromośenje buź daloko wót was ze wšykneju złosću. Kol. 3, 8. 32. Buźćo pak mjazy sobu pśijazne, połne wutšobneje lubosći, a wódajśo jaden tomu drugemu, rowno ako Bog wam jo wódał we Kristusu.